BON JOVI

Bon Jovi

 

In mijn rugzak zit een record van 11 epileptische aanvallen per dag een opname van 12 weken. Hiermee loop ik over de weide van Werchter en het gewicht ervan trekt zwaar aan mijn schouders. Een welgemeende Fuck You aan al diegenen die dachten dat ik hier nooit zou staan!

Hij was een jaar lang alom aanwezig in mijn turbulente leven en de enige reden die ik kon vinden om nog door te gaan. Mijn poster en ik, wij weten hoe het zit. Wij hebben een band die niemand begrijpt. Ik betrapte hem zelfs op een knipoog wanneer ik mijn ticket op de kast zette. Hij heeft ‘Keep the Faith’ speciaal voor mij geschreven.

Het moment waarop de groep opkomt is magisch en doet de tranen over mijn wangen rollen. Het geeft niets, want naast mij schreeuwen meisjes de longen uit hun lijf.

Daar zit hij, de meest perfecte man die er op deze planeet rondloopt. De manier waarop zijn jeans rond zijn dijen en kuiten spant, schreeuwt om mijn aandacht. Zijn benen bungelen over de rand van het podium, alsof hij er niet de minste moeite mee heeft om voor deze mensenmassa te zingen. Hij kijkt naar mij en tokkelt nonchalant op zijn gitaar. Mijn maag trekt samen. Zonder meer ijl in mijn hoofd en meteen ook overdreven hyper vanwege de bassen die door mijn lijf daveren. Ik sta op de eerste rij hou mezelf vast aan de dranghekken. Ik weet dat mijn benen me nu niet meer dragen kunnen.

Ik zie hoe hij zijn gitaar opzij legt en supersexy van het podium afwipt. Naar ons simpele zielen. Ik heb het verkeerde topje aan voor deze ontmoeting.

Hij komt dichter en kijkt naar mij. Weet hij, dat hij al zoveel tegen mij heeft gezegd? Eerst zijn het zijn ogen die mij bereiken, dan voelt mijn palm de zijne. Zijn hand warmt me tot in het diepst van mijn ziel. Bewijst me dat ik nog steeds leef. Dat ik geen omhulsel van mezelf ben, dat hier verplicht ronddwaalt.

Door deze nacht, dit moment, deze ademteug die ik samen met hem neem, weet ik dat het de moeite waard is om te vechten.

Hij ruikt naar een mix van zweet en dure parfum die ik nooit kan betalen. Ik vind het zo lekker dat ik mezelf onder zijn oksel wil begraven. Voor eeuwig vertoeven in zijn exotische aroma. Datgene savoureren waar zo weinigen de gelegenheid toe krijgen.

Het is cliché maar ook aan dit liedje komt een einde. Zelfs zonder vuurwerk als afsluiter, zou de nacht in mijn ogen schitteren. Ik zweef letterlijk naar huis. In het deurgat, voor mijn moeder, val ik op mijn knieën neer. Mijn stem is tot de laatste decibel weggezongen maar mijn tranen spreken meer woorden dan ik ooit zou kunnen. Hij en ik, wij zijn de overwinnaars van deze nacht.