EEN ZEGE RIJKER

 

EEN ZEGE RIJKER                               

 

HET PODIUM

 

Winnen is niet alles! Nog straffer dan dat, Julien had er ondertussen een stevige hekel aan! Koers na koers won hij. Dit ging nu al zo van bij de junioren. Een natuurtalent, noemden de journalisten hem. Iedere week een nieuwe trofee om weg te proppen in de kelder en verse bloemen waar hij geen blijf mee wist. Drie jaar eerder zou hij ze aan zijn moeder gegeven hebben. Ze zou ze koesteren en op een in het oog springende plek plaatsen. Tegenwoordig gooide hij ze in de mensenmassa die zich voor het podium aan hem stond te vergapen. Publiek bezit, dat was hij geworden. Het wieleridool van België en de doorn in het oog van alle buitenlandse supporters.

Met een glimlach op zijn gezicht stond hij op het podium terwijl hij nog rook naar het zweet dat amper de tijd had gekregen om op te drogen. De media zou erover schrijven, over zijn grote geluk, zo wist hij. Fake news, dat zou het zijn. Want niemand wist hoe hij zich diep vanbinnen écht voelde. Champagne knalde en hij doopte zijn concurrenten, vrienden buiten de wedstrijd, met het plakkerig goedje.  

Julien was niet enorm groot. Hij haalde amper een meter vijvenzeventig. Zijn gewicht was de ideale tussenmaat. Niet zo zwaar als alle andere sprinters en ook weer niet graatmager zoals de meeste klimmers. Die gegevens zouden bij veel mensen als onbetekenend afgedaan worden. Niet de manier om iemand te omschrijven. Toch zorgden net die eigenschappen ervoor dat hij in alle koersen meekon met de besten. Julien was een manusje van alles. Dat, plus het feit dat hij een bikkel hard karakter had. Een doorzetter. Iemand die bleef gaan, ook wanneer het moeilijk was. Wanneer de stijgingsgraad onmogelijk leek en verzuring zijn kuiten en dijen leek te verteren. Trappen, trappen en nog eens trappen. Hij kon fietsen als de besten. Haalde een wattage waar ieder ander renner van ging watertanden. Met een hartslag waar ze alleen maar van konden dromen. Waar zijn vader ooit van had gedroomd, maar nooit had kunnen waarmaken.

Na de dood van Juliens moeder, de meest hartelijke vrouw die hij ooit gekend had, was zijn vader zich volledig op zijn enige zoon gaan focussen. Alles en iedereen moest wijken voor het wielrennen. In het begin was het een gezamenlijke interesse geweest. Iets wat hun door de moeilijke periode van verlies heen sleurde. Maar ergens was zijn vaders interesse veranderd in iets wat eerder op een obsessie leek. Julien was een aankomend talent en het enige wat zijn vader van hem verwachtte waren overwinningen. Julien op zijn beurt had het er nu wel mee gehad!

Hij wilde eruit!

 

Beste dagboek, mijn naam is Anouk. Ik ben zeventien en heb eindelijk iets te vertellen…

 

ONVERWACHT BEZOEK

 

Ik had enkele maanden geleden niet verwacht dat er een gast voor de deur zou staan. Niet in april. Normaal begonnen de toeristen pas halverwege mei naar het zuiden te trekken. En dan nog met mondjesmaat. Al was het de laatste twee weken werkelijk zomers weer. In eerste instantie had ik zelfs niet door dat het een gast was. Tot ik zijn koffer zag staan. Een chique koffer. Niet iets wat waar een doorsnee tiener of beter gezegd, bijna volwassene mee rondtrekt.

Zelf kwam ik net van school en betrapte ik hem, toen hij door de raam naar binnen aan het gluren was. Hij keek verschrikt op wanneer ik met piepende remmen tot stilstand kwam en mijn fiets tegen de kiezels smakte. Zéér verontwaardigd keek hij naar mijn tweewieler. Toen hij zich weer tot mij richtte, zou ik gezworen hebben dat hij razend op me was. Oké, razend zal wel wat overdreven zijn. Maar hij keek boos. Echt boos! Al heb ik geen flauw idee waarom. Het was genoeg om me onzeker te maken. Mijn stem bleef steken en maakte zo’n belachelijk piep-geluidje wanneer er eindelijk klank uit mijn keel kwam.

–‘Kan ik u helpen?’ (Ik klonk net als een sopraan sad )  Het was zó erg dat ik van mijn nek af vuurrood werd. Het vervelendste daarvan is, dat ik het ook daadwerkelijk kan voelen. Dat zijn zo’n frustrerende momenten! sad

Hij vroeg een kamer. Logisch, anders had hij nooit een koffer bijgehad! Ik besloot hem de blauwe te geven. Mijn moeder (Lisette voor de vrienden) had jaren geleden, alle vijf de kamers een kleur gegeven. Maar lavendel, roze, geel en pastelgroen leken mij maar niets voor een jongen, of beter gezegd, man.

Onze B&B ligt jammer genoeg niet op een interessante plek. Aan het uiterste randje van de Bourgogne, in één of ander waardeloos gehucht. Er valt helemaal niks te beleven. Het is zo verwaarloosbaar dat er zelfs geen bus naar de stad rijd. Die ligt hier op tien kilometer af. Ook niets bijzonders hoor. Ze heeft alleen haar stip op de kaart verdiend omdat Napoleon er ooit zijn militaire school heeft afgemaakt. Al moet ik toegeven dat er sinds kort wel een cinemacomplex is.

Ik woonde met mijn moeder op de boerderij/ B&B. Zij werkte overdag in een bedrijf als schoonmaakster. Ik liep school en was meestal de eerste die de gasten ontving aangezien ik voor haar thuis kwam. Mijn vader liet mijn moeder in de steek toen die ontdekte dat ze zwanger was van mij (klein foutje sad). Al moet ik zeggen dat mama altijd dromerig keek, die zeldzame keren dat hij ter sprake kwam. Ze begon dan te preken over heuse vlinder-toestanden waar ik misselijk van werd. Toch vond ik haar reuze dapper. Ze toverde in haar eentje de boerderij om in een B&B.

Dus toen die onverwachte gast voor mijn deur stond, verscheen een spontane glimlach op mijn gezicht.laugh  Zijn boze ogen achterwege latend, zag hij er geweldig goed uit! Ik moest dit ongetwijfeld melden aan mijn vriendinnen!!! Snapchat here I come…

Hij wist nog niet hoe lang hij wilde blijven. Of dat ook een paar weken mochten zijn? Goh, mijn moeder zou een gat in de lucht springen wanneer ze het hoorde!wink 

                                                                          

ZO MYSTERIEUS!

 

Mama, was die avond nog persoonlijk met Julien, want zo heet hij, gaan kennismaken. Ze was een beetje bezorgd over het feit dat er geen volwassene met hem reisde. Hemel, hij was negentien! Het werd me meteen duidelijk, mijn moeder zou me nog jaren als een klein kind bekijken!  frown 

De dag ervoor, had hij even getwijfeld wanneer hij zijn naam moest invullen in het boek. Zoiets vind ik echt raar. Toch had hij niet het voorkomen van een moordenaar. Blonde haren. Kort afgeschoren langs de zijkanten en vakkundig de hoogte gezet met de nodige hoeveelheid gel. Fel blauwe ogen en een, op zijn zachtst gezegd, knappe kop! smiley

Ik daarentegen, was een doordeweeks meisje. Donker haar dat sluik naar beneden hing en met geen mogelijkheid iets aan volume bevatte. Dito gezicht, niet meer dan gewoontjes. Te kleine neus, ogen die niet leken te kunnen beslissen welke kleur ze uiteindelijk wilden aannemen. Plus een blinkende beugel! Geen materiaal om enige indruk achter te laten dus.

Uiteindelijk pende hij Julien Lacroix neer. Het vakje naast straatnaam liet hij open, maar Julien bleek uit Antwerpen in België te komen. Nu was Antwerpen niet zo groot als Parijs of Marseille, toch vroeg ik me af of ik hem kon terugvinden, wanneer ik hem zou Googelen.

Even uitleggen: Ons huis lag vroeger vlak naast de stallen. Daar bevinden zich nu de gastenkamers. De ontbijtzaal ligt werkelijk tussen onze keuken en de kamers ingepropt. Het is tegelijk ook de enige ingang van het gebouw. De ochtend daarop heb ik écht getwijfeld of ik niet uit de keukenraam zou klimmen. Uiteindelijk heb ik van dat plan afgezien omdat ik waarschijnlijk door al mijn gestuntel naar buiten zou duikelen. (Stel je voor dat hij dat zou zien!!!) Het was ook helemaal zijn schuld! Die boze blik was me de hele nacht blijven achtervolgen. Uiteindelijk heb ik maar voor de korte pijn gekozen. Door de deur, de ontbijtzaal voor de gasten in, recht in het hol van de leeuw.

Ik had natuurlijk pech. Hij zat al te eten. Beter gezegd, schrokken! Nog nooit had ik iemand zoveel confituur op een croissant zien smeren! En er lagen al drie chocolade broodjes op zijn bord te wachten!!! Aangezien hij geen woord tegen me zei heb ik mijn commentaar over zijn gulzigheid voor mezelf gehouden. 

Op school moest ik een gedetailleerde beschrijving geven aan mijn vriendinnen. Uiteraard. Ze waren zelfs van plan om hem te komen “checken”. Stel je voor! Ik was daar niet zo happy mee. Mijn vriendinnen hadden namelijk wél een uiterlijk dat indruk maakte. sad

Thuisgekomen, vond ik, Julien in de schuur. In een bermuda, en OMG!!!, zonder t-shirt aanblush Hij leek te prutsen aan mijn moeders fiets wanneer ik de binnenplaats opreed. Weer keek hij pas op wanneer ik voor hem tot stilstand kwam. Alleen leek hij er deze keer niet van te schrikken.

 –‘Doe me een lol en gooi die fiets niet nog een keer tegen de grond.' 

Geen goeiedag, of een ander vriendelijk woord. Ik weet niet wat ik had verwacht, maar mijn stekels kwamen er van omhoog staan. 

–‘Wat doe jij met mijn moeder haar fiets? Ga jij altijd in de mensen hun schuur rommelen misschien?' 

 

VERRASSEND LEUK                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           

 

Zo ging het die eerste week iedere dag. Hij maakte opmerkingen over hoe ik mijn tweewieler behandelde, of beter mishandelde. Ik op mijn beurt, werd dan stekelig en verstopte me zo snel als ik kon op mijn kamer.

Op zondag kwamen mijn vriendinnen. Ze stonden zich openlijk te vergapen terwijl Julien onze schuur aan kant zette. (Ik deed dat tenminste stiekem vanuit mijn kamer wink)

Blijkbaar was hij niet in de toeristische bezienswaardigheden geïnteresseerd. Hij had zelfs geen leesboek bij! Maar mijn moeder was er gelukkig mee. En ik mocht volgens haar best wel wat meer moeite doen om vriendelijk tegen hem te zijn.

Even terug naar Marie-Claire (dochter van de burgemeester) en Tina (mijn BFF). De eerste opmerking die Tina maakte, was dat het leek alsof hij een wit t-shirt aanhad. Dat was mij eerder ook al opgevallen. Spierwitte borst, met korte mouwen. Verder prachtig gebronsde armen. Dat was ook niet alles wat ik een beetje eigenaardig vond. Hij was helemaal niet gespierd aan zijn bovenlichaam. Maar wanneer je naar zijn beenspieren keek, leken die totaal buiten proportie met de rest van zijn lichaam. Marie-Claire, ze bezat genoeg lef voor ons alle drie, ging Julien zomaar complimentjes maken over zijn kennis over fietsen. Hij leek haar niet eens te horen! Keek op, lachte NAAR MIJ wink, en werkte vervolgens gewoon verder. Alsof Marie-Claire niets tegen hem had gezegd.cheeky Voor de meiden was het duidelijk; Hij had alleen maar oog voor mij. Ik op mijn beurt was daar helemaal niet van overtuigd. Al moest ik toegeven dat hij me vanaf die dag telkens een knipoog gaf wanneer we elkaar, uiteraard toevallig, aankeken. Maar dat konden vrienden toch ook doen? Niet?

De dag daarop merkte ik ’s ochtends dat hij met mijn fiets aan de slag wilde gaan. Wat een probleem vormde aangezien het maandag was. Mijn moeder had haar auto laten staan en was op haar gerestaureerde vehikel, al trappend naar haar werk gereden.

Ik heb even getwijfeld, maar ben uiteindelijk, met al mijn moed verzameld, op hem toegestapt. 

–‘Julien, ik moet naar school.’ Het besef dat hij zich de ganse dag zou vervelen bezorgde me een torenhoog schuldgevoel. Hij daarentegen, haalde héél nonchalant zijn schouders op en knipoogde super-cute terwijl hij sprak. 

–‘Niet zo stressen Anouk. Spring maar achterop, ik breng je wel.’ 

Wow! Vuurrood werd ik! Ik had nog nooit bij een jongen achterop gezeten… En waar moest ik me vasthouden?  Hij zette zich op mijn fiets en plaatste één voet op de bovenste pedaal. Man, wat een enorme dijen had hij! Ze deden me denken aan een Italiaanse ham. Maar dat zou ik hem nooit vertellen. angel    

Mijn vasthoud-probleem loste hij meteen voor me op. Hij reikte achter zich en nam mijn hand. Mijn hart ging in een hogere versnelling toen hij zijn duim een paar keer langs de binnenkant van mijn pols liet gaan. Daarna plaatse hij het op zijn platte buik en herhaalde het hele gedoe met mijn andere hand. Voor ik het wist, was het voorbij en begon hij te trappen. Nog nooit was ik zó snel op school!   

 Waar in hemelsnaam had hij leren fietsen! Zelfs met mij achterop leek het hem helemaal geen moeite te kosten! Het kon bijna niet anders dan dat hij het aan die enorme hespen van hem te danken had! Toch, toen ik er een opmerking over maakte, zei hij lachend dat ik een gekke was. Nu ja, dat vond ik niet echt een compliment.sad

 

ZO RAAR

 

Twee tellen later stopte hij vlak voor de schoolpoort. Hij bleef zo staan, fiets tussen zijn benen, maar nam mijn handen vast. MIJN HANDEN!!!!blush  Zijn blauwe kijkers boorden zich zowat in de mijne. Een ware aanval op mijn heldere geest was het! 

-‘Hey, jij bent het leukste gekke meisje dat ik ooit ben tegen gekomen.’ Hij glimlachte een witte rij tanden bloot en vervolgens kuste hij me op mijn neus.

Rood. Roder. Roodst. Zo ben ik de school binnen gegaan. Tina en Marie-Claire hadden me staan opwachten. Natuurlijk hadden ze ook gezien wat er gebeurd was. Mijn dag was hopeloos! Tijdens de pauzes werden alle mogelijke verdere scenario’s besproken en uitgespit. Tijdens de lessen zat ik te dagdromen over onze uiterst vreemde gast.

Het laatste lesuur hadden we wiskunde. Wiskunde en meisjesachtige verliefdheid gaan absoluut niet samen! Dus tuurde ik uit het raam. Zo ongeveer een kwartier voordat de bel ons uit ons lijden verloste, zag ik hem. Op het kerkplein, op mijn fiets. Althans, ik vermoedde dat het mijn fiets was aangezien we thuis geen andere hadden staan. Het geval had een andere kleur en glom als een spiegel. Dat kon ik vanop mijn stoel zien. Wat Julien ermee deed was een ander verhaal. Hij reed op één wiel, sprong er uiterst behendig de kerktrappen mee op en vervolgens weer af. Vervolgens stond hij stil. Twee voeten op de pedalen. Al wat hij deed was af en toe een kleine draai aan het stuur geven. Maar hij zette op geen moment een voet op de grond! Ik dacht dat ik het gevonden had! Ik wist met zekerheid waarvan hij zijn gespierde benen had. Hij moest wel een acrobaat in één of ander circus zijn! En ik was zó blij dat hij me ook weer was komen ophalen! Want, en dat moest ik toch eerlijk toegeven, daar had hij die ochtend met geen woord over gerept.

Wanneer ik de schoolpoort uit liep, kwam hij mijn richting uit gewandeld. Mijn fiets, stond in het midden van het plein op een pikkel. Ik had een pikkel aan mijn fiets?! 

Vlak voor me bleef hij staan. Hij misbruikte de kracht van zijn ogen weer en ik was weerloos toen hij me kuste. Van die vlinders waar mijn moeder over sprak, klopt geen bal. Ik voelde golven. In mijn hele lichaam. Golven van één of andere zee die eindelijk het strand op mochten rollen. En hij kon kussen!!! Wauw!

Ik mocht dus wel stellen dat ik DE perfecte dag had.wink  Toen mijn moeder, wanneer ze thuiskwam voorstelde dat Julien met ons zou mee-eten vond ik dat méér dan prima. Nog nooit eerder had er een logee bij ons in de keuken gezeten. Julien op zijn beurt genoot van de vers gekookte maaltijd. Hij had er een week van pizza en kant en klare pasta schotels opzitten.

Dat was zo een beetje de eerste keer dat er iets raars gebeurde. Naast het invullen van zijn gegevens dan. Het was een detail. Niet meer dan dat. Maar het bleef hangen.

Onze televisie stond aan. Dat is altijd zo wanneer wij aan tafel gaan. Niet dat we er zoveel aandacht aan schenken. Meestal kunnen we niet eens zeggen wat er op de buis is geweest. Die avond, keken we wel. Een aanslag in Parijs. Je zou kunnen zeggen dat het de zoveelste was. Toch went zoiets nooit. Dus keken we. Julien ook. Vlak na de reportage van Parijs volgde buitenlands nieuws. Daar spraken ze over één of andere atleet die als vermist was opgegeven. Onze interesse was aan het afnemen, zoveel was zeker. Tot Julien zijn glas nam en het op de grond liet vallen. Hij maakte mijn moeder wijs dat hij het had omgestoten. Maar ik had gezien dat hij het opzettelijk had laten vallen. Zijn gezicht was anders. Het stond bezorgd. Mama vond het aandoenlijk hoe erg hij met dat omgestoten glas inzat. Ik daarentegen wist dat dat niet de reden was waardoor hij zo van streek leek. Er was iets anders gaande. Toch legde ook ik de link met de vermiste atleet niet. Nog erger, ik was die reportage alweer helemaal vergeten.

De dagen erna beleefde ik een ware droom. Ik had een vriendje! Ik, de heel gewone, doorsnee Anouk. En wat nog erger was; Iedereen op school keek me aan alsof ik met een pot goud rond liep.smiley Achter mijn rug hoorde ik ze vol ontzag onze namen fluisteren. Ik genoot van hun jaloezie. Maar ik genoot nog véél meer van ieder moment dat ik met Julien mocht doorbrengen.

JULIEN, zijn naam klonk me als muziek in mijn oren. Hij bracht me dagelijks van en naar school. Waar ik geen probleem mee had!! wink Uiteraard sliep hij in zijn blauwe kamer en ik in de mijne. Mijn moeder was te veel afwezig om op de hoogte te zijn. Afgezien van de nachten dus, bracht hij iedere minuut dat ik thuis was met mij door.

Onze schuur, dat moesten we héél eerlijk bekennen, had er niet meer zo goed uitgezien sinds opa was gestorven. Julien bleek technisch aangelegd te zijn. Want naast onze fietsen, had hij ook onze grasmaaier gerepareerd, konden we de poort van de schuur terug sluiten en kregen we onze pingpongtafel weer opengevouwen.

Toen we op een zondag een eindje waren gaan fietsen heb ik, in mijn totale onwetendheid, alles in een stroomversnelling gebracht. Ik viel. Zo simpel was het. Ik deed geen “maneuver” zoals Julien dat noemt. (Hij had overal van die rare termen voor) Ik ben gewoon stom gevallen.

Het duurde geen vijf minuten of mijn voet was drie keer zo dik dan normaal. Hij kleurde blauw/paars en ik voelde een constante pijn. Geloof me, ik ben geen huilebalk! Toch kon ik mijn waterlanders niet tegen houden. En hij… Hij was zo lief voor me! Droogde mijn tranen. Bestudeerde  en betastte mijn voet alsof hij er wat van kende en zei me vervolgens dat ik geen breuk had. Wat kon hij daar nu van weten??? Toch belde hij een ziekenwagen. Al was het overduidelijk dat hijzelf daar niet zo naar uitkeek. Ik weet het aan angst voor dokters, naalden… Mensen hebben daar wel vaker last van.  

Al vanaf het ogenblik dat ik in de ziekenwagen lag, viel het me op hoe de verpleger bijna met ontzag tegen Julien sprak. Op de spoedafdeling heeft er niet één iemand mij in de ogen gekeken. Zelfs niet wanneer ze uitlegden welke onderzoeken ze gingen doen. Ze spraken tegen en met Julien. Alsof, naast mijn voet, ik helemaal niet aanwezig was.

Ik probeerde mijn moeder te bereiken, maar haar relatie met haar gsm is even slecht als de mijne met een boormachine. Geen gehoor dus. Ik liet dan maar een bericht achter. Tegelijk hoopte ik dat ze het zou horen voordat ik verplicht zou zijn een taxi naar huis te nemen.

Julien verzekerde me dat hij bij me bleef. En dat terwijl ik merkte dat hij zich niet op zijn gemak voelde. Wanneer hij niet naar mij keek, staarde hij hardnekkig naar de linoleum vloerbedekking. Een verpleger viel bijna op zijn knieën nadat hij een blik op Julien geworpen had. Hij begon zijn zin met “meneer”, wat ik persoonlijk enorm lachwekkend vond. Misschien was mijn gok juist en hadden ze hem al eens in het circus beziggezien. Ze deden in ieder geval meer dan overdreven hun best om het, niet alleen mij, maar ons, gemakkelijk te maken. Zo werd ik meteen naar een eenpersoonskamer gebracht.                                                                                                                                             –‘Waarom? Ik moet toch niet blijven? Of wel?’            

Hulpeloos als een klein hertje. Zo zou ik me gevoeld hebben als ik niet met zoveel aandacht verzorgd werd. Julien, hield de hele tijd mijn hand vast. Lief, zorgzaam. Ik vertelde hem dat hij gerust mocht gaan als hij niet zo van ziekenhuizen hield. Hij wimpelde mijn woorden van tafel nog voordat ik ze goed en wel had kunnen uitspreken.  

Heel even liet hij me alleen. De verpleegpost was recht tegenover mijn kamer, en daar zag ik hem enkele keren zijn handtekening zetten. Ik heb me op dat moment wel afgevraagd waarom. Toch heb ik er later niet meer aan gedacht om hem ernaar te vragen.

Uiteindelijk verscheen mijn moeder toch. Net op tijd om de officiële mededeling te kunnen horen. Mijn voet was “zwaar gekneusd”.sad  Rust was het beste medicijn, zei de dokter. Ik maakte me geen zorgen, Julien kon me best achterop nemen.

 

DE VERRASSING

 

Dat laatste had ik dus fout! Rust. Dat was wat de dokter gezegd had en dat was dan ook het enige dat ik deed. Onder dwang! Mijn moeder en Julien werkten hierin enorm goed samen. Kleine notitie; Mijn moeder was hem oneindig dankbaar voor zijn “goede zorgen”.

Onnodig te vertellen dat de “goede zorgen” van Julien me véél beter bevielen dan die van mijn moeder. Toch, wanneer ze niet hoefde te werken, hield hij een beetje afstand. Maar ze is natuurlijk niet dom en al helemaal niet blind wink. Het duurde welgeteld twee dagen vooraleer ze me aansprak. Het was gênant. Ik had nog nooit eerder tegen mijn moeder moeten zeggen dat ik een vriendje had. Gelukkig begon ze niet nog een keer over de bloemetjes en de bijtjes!

Als ik dacht dat dat pietluttig (want zo lijkt het achteraf) geval het ergste was wat me die dag te wachten stond... Wel, dan had ik het flink mis!

Het gebeurde vlak na de middag. De zon stond op z’n hoogste en ik luisterde naar de merel die bovenop de nok van ons dak zijn repertoire liet horen. Alsof hij werkelijk in staat was de pannen van ons dak te fluiten. Mijn moeder was thuis komen lunchen en wilde net naar haar werk vertrekken, toen er twee wagens het erf opreden. Eén wagen hing vol reclamestickers. De andere had origineel een rode kleur, maar was zó smerig dat je er bijna niets meer van kon zien. Mijn moeder en ik keken verbaasd. Julien daarentegen liet zijn schouders op z’n minst tien centimeters zakken. Hij stond recht en keek naar de bezoekers alsof ze de pest bij zich hadden.

De man die uit de reclamewagen kwam, zag er heel voornaam uit. Toch zei hij geen woord. Niet tegen ons en niet tegen Julien. De andere man daarentegen, die begon te tieren en te roepen in, wat ik vermoede, het Nederlands moest zijn. Mijn moeder en ik stonden met open mond toe te kijken, al kon ik zien dat ze zich niet lang meer afzijdig zou houden. Net wanneer zij zich in het hele gedoe wilde mengen, sloeg de slijk-man Julien met zijn vlakke hand in het gezicht.sad  Julien gaf geen krimp. Het leek bijna alsof hij dit verwacht had.

Als er iets is, in ons kleine gezin, dat we niet tolereren, dan is het wel geweld! Nu is mijn moeder helemaal niet groot en nog veel minder sterk. Toch nam ze haar fiets in haar beide handen en smeet hem met volle kracht naar de man in kwestie. De fiets trof ook doel! laugh  Je t’aime maman!

Dat was het moment waarop de man in het nette pak naar voor stapte. Vriendelijk, open gezicht. Niettemin klonk hij, zelfs in zijn gebroken Frans uiterst zakelijk. Hij stelde zichzelf voor als Juliens teammanager. In diezelfde zin deelde hij ons mee dat de slijkman, (hij zat nog steeds op de kiezelstenen met de fiets in zijn handen) niemand minder dan Juliens vader was.

Van de manager vernamen we dat Julien een wielrenner was. Een uiterst getalenteerde blijkbaar! Eén waarnaar ze al een hele poos aan het zoeken waren. Blijkbaar waren er zelfs opsporingsberichten geweest… Die mededeling liet alle puzzelstukjes die zich in het zakje hadden verzameld, op zijn plaats vallen.

Het twijfelen wanneer hij zijn naam in het boek zette. De kundigheid waarmee hij onze oude wrakken van tweewielers had gerepareerd. Het opzettelijk laten vallen van het glas bleek niet meer dan een afleidingsmaneuver te zijn. Wij mochten het opsporingsbericht niet zien.

Geen acrobaat in het circus dus. Ik voelde me belogen. Belogen door mijn eerste liefde.  Het enige wat bleek te kloppen was zijn voornaam. Niettemin lag mijn hart in duizend stukjes op de grond. Hij knielde naast me en nam mijn hand in de zijne. Terwijl drie toeschouwers er op stonden te kijken.

 –‘Wat er tussen ons was, is echt geweest’, verzekerde hij me.  Ik stond op en liep, ondanks de pijn aan mijn voet, naar binnen.

 

HET GESPREK

 

Mijn moeder heeft alles afgehandeld. Ik ben naar mijn kamer gevlucht en huilde “gebroken-harten-tranen” totdat ik helemaal leeg was. Ik voelde de pijn in mij. Het draaide daar rond en boorde een gat in mijn ziel. Diep. Onherstelbaar en volledig uiteengereten! Ik gaf hem mijn hart, en hij was blijkbaar nooit van plan geweest om het te koesteren. broken heart

Weken heb ik mezelf opgesloten.. Weg uit sociale media en het gewone leven. Mijn gsm stond helemaal uit en stak ergens diep weg in de bovenste lade van mijn bureau. De gewone telefoon had mijn moeder uitgetrokken. De reporters hadden ons gevonden. Ik bleek het meisje van een wieler-wereldwonder te zijn. Fuck you!

Mijn kop stond op de voorpagina’s van de kranten. Bij gebrek van reactie aan onze kant, werd dat al snel derde pagina en voor we het wisten vielen we zelfs van de laatste af. Noch Julien, noch zijn teammanager repten over ons in de interviews die ze gaven.

Hij was me vergeten.

 

Twee maanden later, ik wilde net de was gaan ophangen, hoorde ik een wagen het erf oprijden. Kwam het door de manier waarop ik de kiezelstenen hoorde knisperen? Of was het diepe ronken van de motor die in zijn wagen zat? Ik wist dat hij het was. Ik draaide me traag om en wat ik zag bevestigde mijn vermoedens. Julien. In een wagen die er veel hipper uitzag dan die van mijn moeder. Hij gleed soepel uit zijn auto die enorm laag bij de grond leek en was in twee passen bij mij.

Ik stond als aan de grond genageld op ons terras met de mand natte lakens die aan de waslijn moesten. Hij zag er goed uit. Gebruinder. Met een gezonde glans in zijn gezicht. En een flikkering in zijn ogen die, zoals ik al wist, gevaarlijk voor me was. 

–‘Ik moet je wat vertellen,’ zei hij, terwijl zijn ogen overliepen met medeleven. 

In mijn maag leek zich een bal te vormen. Woede! En die kwam eruit ook.

Ik liet de mand met wasgoed vallen en hamerde op zijn borst met ondertussen genoeg tranen en gesnotter voor tien. Hij onderging het zonder een krimp te geven. Helemaal op het einde van mijn tirade, nam hij het weloverwogen risico om me tegen zich aan te trekken. Ik liet het toe. Dat had ik geweten van het moment dat hij met die blauwe ogen naar me keek. Ik was weerloos wanneer ik bij hem was! laugh

Toen vertelde hij me alles.  Hoe zijn vader druk op hem zette.  Hoe erg hij het haatte wanneer alle beslissingen boven zijn hoofd gemaakt werden. Dat, de enige manier om zijn vader iets duidelijk te maken, een stevige actie vereiste. Wat een liefde hij nog steeds voor de fiets bezat, dankzij zijn verblijf hier in onze B&B. Hoe hij opnieuw hield van het afzien. En dat hij bijna weer in topvorm was.

Dit was meer dan Julien ooit tegen mij over zichzelf verteld had. Ik was er blij mee. Al was ik nog steeds gebarsten. Julien had niet over ons gesproken.sad  Alleen zijn ogen flikkerden soms in mijn richting. De mand met wasgoed stond aan mijn voeten op te drogen. De lakens zouden fris, maar niettemin enorm gekreukt, zijn.

Hij vroeg me of we naar het sportnieuws hadden gekeken. Ik schudde ontkennend mijn hoofd. Tegenwoordig lieten we de televisie uit tijdens het eten. Geen nieuws en al helemaal geen sportnieuws! Wat hij daarna zei sloeg me met verstomming. 

–‘Ik heb je gemist, Anouk.’

Mijn reactie? Ik sloeg hem met mijn vlakke hand in het gezicht.

Zijn reactie? Hij trok me tegen zich aan en kuste me.smiley  Ongelofelijk intens!

 

EEN NIEUW LEVEN

 

Zeker een kwartier hebben we daar zo gestaan zoenen.blush

Daarna zijn we maar naar binnen gegaan. We waren ondertussen in het hoogseizoen beland en er waren vakantiegasten vanuit hun raam naar ons aan het kijken.laugh 

Zijn carrière had een nieuwe wending gekregen. Hij had een profcontract, maar één dat was opgemaakt met zijn goedkeuring. De ploegmanager nam tegenwoordig contact met hém op in plaats van met zijn vader. Die laatste stond nog wel steeds aan de finish op zijn zoon te wachten.  Als supporter. 

–‘Toch is mijn leven niet compleet,’ sprak hij heel serieus. 

Ik keek hem heel belangstellend aan. Want alles wat ik voor hem wilde was dat hij zich compleet voelde. Al was ik niet voorbereid op wat er dan volgde.   

–‘Ik hou van je, Anouk. Zo simpel is het!’

Sprakeloos…

Ik kon absoluut de omvang van zijn woorden niet vatten. Houden van komt in zoveel maten en gewichten. Ik hou van Tina maar ik zou haar nooit kussen natuurlijk!

Ik hou van Julien maar hoe houd hij van mij? Genoeg om me te kussen?wink  Dat was al bevestigd. Toch vertelde me dat niets concreets.

Hij wachtte… Ik had nog geen antwoord gegeven. En dan kwam het…

–‘Hoeveel hou je dan precies van me,?’ fluisterde ik.

Hij keek me onderzoekend aan. Vroeg zich waarschijnlijk af of ik, door de warme temperaturen die er de laatste tijd heersten, een hitteslag had opgelopen, ofzo… 

Afgrijselijk, dit was helemaal niet hoe het hoorde te gaan.sad

-‘Anouk, het ligt heel simpel. Ik kán niet winnen zonder jou.’  

Zijn woorden waren amper uitgesproken of hij stak zijn hand in de lucht. 

–‘Wacht, ik wil niet nog eens tegen je liegen. Ik kan wel winnen zonder jou.’  

Ik kreeg geen de tijd om zijn woorden te registreren. 

–‘Ik wíl niet winnen zonder jou!’

Ik was sprakeloos.

Al duurde het deze keer niet zo lang.  

Dit was een duidelijke afmeting van zijn liefde. 

Ze bleek grenzeloos te zijn.

 

 

Zo, beste dagboek. Dat wilde ik neerpennen. Misschien is mijn verhaal, later wanneer we oud en grijs zijn, veel geld waard.

Ondertussen voel ik me een beetje thuis in de wielerwereld.

Ik ken het belang van koolhydraten en eiwitten, en de belangrijkste koersen van het jaar.

Zo weet dat dat HEL in het noorden van ons geliefde Frankrijk ligt.

Uitgesmeerd tussen de kasseien die je niet kan missen wanneer je van Parijs naar Roubaix rijd.

Wist je dat Julien zijn rustdag opofferde in de Ronde van Frankrijk, om mij te komen vertellen hoe veel hij van me hield. smiley

Ik sta tegenwoordig vaak mee aan de finishlijn. Zij aan zij met zijn vader. Wij zijn namelijk Juliens twee grootste supporters! 

Moeder runt de B&B die het beter doet de laatste tijd. Veel mensen komen bij ons overnachten, in de hoop een glimp van Julien op te vangen.

Julien en ik? Wij zijn als een geoliede machine.

Hij is de meest zorgzame jongeman die ik ken. En wanneer hij wint, slaat hij met zijn hand op z’n hart als hij de finishlijn overrijd.

Hiermee, dat heeft hij me toegefluisterd, draagt hij de overwinningen aan mij op. smiley

Onmetelijke liefde dus…heartheartheart 

Anouk.